| rdfs:comment
| - Czesław Madajczyk (ur. 27 maja 1921 w Jarocinie, zm. 15 lutego 2008), prof. dr hab., działacz komunistyczny, polski historyk specjalizujący się w dziejach Polski XX wieku, głównie w tematyce okresu II wojny światowej. Członek PPS do 1948, a następnie PZPR. Do 1990 członek polsko-radzieckiej partyjnej komisji historyków PZPR i KPZR. Niektórzy historycy zarzucają mu polityczne zaangażowanie, określając mianem "partyjnego pisarzyny" oraz "dyspozycyjnego historyka", . Wydał ponad 600 prac z zakresu najnowszej historii Polski i Europy.
|
| abstract
| - Czesław Madajczyk (ur. 27 maja 1921 w Jarocinie, zm. 15 lutego 2008), prof. dr hab., działacz komunistyczny, polski historyk specjalizujący się w dziejach Polski XX wieku, głównie w tematyce okresu II wojny światowej. Członek PPS do 1948, a następnie PZPR. Do 1990 członek polsko-radzieckiej partyjnej komisji historyków PZPR i KPZR. Czesław Madajczyk był synem Stanisława i Heleny z domu Nicke. W roku 1939 ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Jarocinie, w roku 1947 Uniwersytet Wrocławski na Wydziale Prawa. Od roku 1955 docent, w latach 1954-58 nauczyciel akademicki Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, Wojskowej Akademii Politycznej (1954-1956) następnie od 1963 profesor nadzwyczajny, od 1972 profesor zwyczajny. Były profesor zwyczajny Instytutu Historii PAN w Warszawie, obecnie emerytowany. Od 1979 był członkiem korespondentem PAN, od 1991 członkiem rzeczywistym Akademii. Przewodniczący Komisji Historii I i II Wojny Światowej w latach 1980-1995, wiceprezes Międzynarodowy Komitet Historii II Wojny Światowej, w latach 1982-1995 członek Rady Naukowej Instytutu Historii Europy w Moguncji, redaktor kwartalnika Dzieje Najnowsze oraz członek zespołów redakcyjnych "Kwartalnik Historyczny", "Polski Słownik Biograficzny", "Miesięcznik Literacki", "Słownik polskich towarzystw naukowych", "Rocznik Nauk Politycznych" . W okresie PRL otrzymał m.in. nagrody państwowe II stopnia w roku 1972 i 1986, Nagrodę MON, Nagrodę Sekretarza Naukowego PAN, Krzyż Kawalerski oraz Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Order Sztandaru Pracy II klasy. Do roku 1989 należał do ścisłego grona koncesjonowanych historyków mających prawo do publikacji prac historycznych w PRL. W pracach historycznych wydawanych poza Polską szeroko wykorzystywana jest jego praca „Die Okupationspolitk Nazideutschlands in Polen 1939-1945”, Berlin 1987. Niemiecki historyk, Karl Schlögel, mówił w 2004 roku na Uniwersytecie Viadrina „Borodziej hatte hier Maß zu nehmen an den Arbeiten der großen Historiographen des Horrors deutscher Herrschaft in Polen – vor allem an Czesław Madajczyk und Wacław Długoborski – aber er hat mit seiner Erforschung des Widerstandes und der Aufnahme der Ergebnisse der internationalen Forschung, nicht zuletzt der von Martin Broszat – selber eine Standardarbeit vorgelegt" . W międzynarodowej historiografii wykorzystywane są badania Madajczyka nad historią Generalplan Ost . Przygotował, wspólnie z prof. Stanisławą Lewandowską, edycje źródeł. Szczególnie dotyczy to pozycji „Zamojszczyzna – Sonderlaboratoium SS” (Warszawa 1979) i czterotomowego wydawnictwa „Ludność cywilna w Powstaniu Warszawskim” (Warszawa 1974). Niektórzy historycy zarzucają mu polityczne zaangażowanie, określając mianem "partyjnego pisarzyny" oraz "dyspozycyjnego historyka", . Wydał ponad 600 prac z zakresu najnowszej historii Polski i Europy. Z małżeństwa z Zofią Wojtasińską miał dwóch synów: profesora historii Piotra i Jacka. Mieszkał w Warszawie.
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)