| rdfs:comment
| - Wychodzi BALTAZAR Tak, Julio!Tej jeszcze nocy spocznę przy twym boku:O środek tylko idzie. O, jak prędkoZły zamiar wnika w myśl zrozpaczonego!Gdzieś niedaleko stąd mieszka aptekarz:Przed paru dniami widziałem go, pomnę,Jak zasępiony, w podartym odzieniu,Przebierał zioła; zapadłe miał oczy,Ciało od wielkiej nędzy jak wiór wyschłe.W nikczemnym jego sklepiku żółw wisiał,Wypchany aligator obok szczątkówDziwnego kształtu ryb; na jego półkachLeżała tu i ówdzie zbieraninaPróżnych flasz, słojów, zielonych czerepów,Pęcherzów, stęchłych nasion; resztki sznurkówI zapleśniałe kawałki lukrecji.Na widok tego pomyślałem sobie:Komu by była potrzebna trucizna,Której w Mantui sprzedaż gardłem karzą,Niechajby przyszedł do tego hołysza,On by dostarczył mu jej. Myśl ta była,Niestety! wróżbą mej potrzeby własne
|
| abstract
| - Wychodzi BALTAZAR Tak, Julio!Tej jeszcze nocy spocznę przy twym boku:O środek tylko idzie. O, jak prędkoZły zamiar wnika w myśl zrozpaczonego!Gdzieś niedaleko stąd mieszka aptekarz:Przed paru dniami widziałem go, pomnę,Jak zasępiony, w podartym odzieniu,Przebierał zioła; zapadłe miał oczy,Ciało od wielkiej nędzy jak wiór wyschłe.W nikczemnym jego sklepiku żółw wisiał,Wypchany aligator obok szczątkówDziwnego kształtu ryb; na jego półkachLeżała tu i ówdzie zbieraninaPróżnych flasz, słojów, zielonych czerepów,Pęcherzów, stęchłych nasion; resztki sznurkówI zapleśniałe kawałki lukrecji.Na widok tego pomyślałem sobie:Komu by była potrzebna trucizna,Której w Mantui sprzedaż gardłem karzą,Niechajby przyszedł do tego hołysza,On by dostarczył mu jej. Myśl ta była,Niestety! wróżbą mej potrzeby własnej;Sam w niej dziś jestem i tenże sam człowiekZ potrzeby będzie musiał jej zaradzić.Jeżeli się nie mylę, tu on mieszka;Z powodu święta kram jego zamknięty —Hej! aptekarzu! APTEKARZ:Któż to woła takimDonośnym głosem? ROMEO:Zbliż się tu, człowieku,Widzę, że jesteś w niezamożnym stanie;Weź te czterdzieści dukatów, a daj miDrachmę trucizny takiej, co by mogłaPo wszystkich żyłach rozejść się od razuI nienawistne życie odjąć temu,Co jej zażyje; co by tak gwałtownieWygnała oddech z piersi, jak gwałtownieLontem dotknięty proch wypędza pociskZ czeluści działa. APTEKARZ:Mam ja taki środek;Ale w Mantui prawo śmiercią karzeKażdego, co się waży go udzielić. ROMEO:Tak bardzo jesteś biedny, tak cię srodzeLos upośledza i boisz się umrzeć?Głód z twych lic, z oczu patrzy niedostatek;Łatana nędza wisi na twym grzbiecie;Świat ci nie sprzyja ani prawo świata,Bo świat nie dajeć prawa być bogatym;Drwij więc z praw, przyjm to i przestań być biednym. APTEKARZ:Ubóstwo, a nie chęć skłania mnie ulec. ROMEO:Ubóstwo twoje też, nie chęć opłacam. APTEKARZ:Weź pan to, rozczyń w jakimkolwiek płynieI płyn ten wypij, a choćbyś miał siłęDwudziestu ludzi, wnet wyzioniesz ducha! ROMEO:Oto masz złoto, tę truciznę zgubnąDla duszy ludzkiej, która więcej zabójstwNa tym obmierzłym świecie dokonywaNiż owe marne preparata, którychPod karą śmierci sprzedać ci nie wolno.Nie ty mnie, ja ci sprzedałem truciznę.Bądź zdrów: kup strawy i odziej się w mięso,Kordiale, nie trucizno, pójdź mi służyćU grobu Julii, bo tam cię mam użyć.
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)