| abstract
| - Het christendom is uit het jodendom ontstaan. In de Romeinse wereld van de eerste eeuw van onze jaartelling werd het christendom als een joodse sekte gezien. Al snel bleek dat het christendom, waarin het geloof in Jezus als zoon van God centraal staat, iets anders is dan het religieuze jodendom, waar de gehoorzaamheid aan de Thora centraal staat. De overeenkomsten tussen christendom en jodendom (beide stromingen aanvaarden bijvoorbeeld de Tenach als het Woord van God) heeft tot een spanningsvolle relatie geleid tussen joden en christenen. Vanuit het christendom zijn verschillende visies op het jodendom ontwikkeld. Vanuit het jodendom zijn echter ook verschillende joodse visies op het christendom ontwikkeld (onder andere door Martin Buber en Pinchas Lapide). Dit heeft zijn sporen nagelaten in de verschillende christelijke visies of interpretaties op het jodendom. In dit artikel is ruimte voor alle christelijke visies op het jodendom. De christelijke visie op het jodendom wordt in belangrijke mate bepaald door de gegevens die de jood en apostel Paulus daarover aandraagt in zijn brief aan de gemeente van Rome, de zogenoemde Romeinenbrief. Deze brief is een van de belangrijkste brieven in het Nieuwe Testament. De christelijke visie op het jodendom wordt vooral daardoor bepaald. In Romeinen 11 gaat Paulus nader in op de plaats van het Joodse volk in het heden en in de toekomst. Dit hoofdstuk begint met een vraag: Heeft God zijn volk (de Joden) verstoten? Antwoord: Dat zij verre, nee dus! Vervolgens geeft Paulus uitvoerig aan wat de toekomst van het joodse volk zal zijn. Voor christenen, die het Nieuwe Testament aanvaarden als het woord van God, liggen hier gezaghebbende gedachten over het joodse volk. Verder is er ook de belangwekkende uitspraak van Jezus die zich erover beklaagt dat Jeruzalem (de toenmalige hoofdstad van de Joden en daarmee symbool voor het Joodse volk) zich niet tot hem heeft willen keren en dat zij daarom tot aan zijn wederkomst aan zichzelf zal zijn overgelaten. De christelijke visies wijken wel eens af van de werkelijkheid. Zo wordt in sommige christelijke visies het geloof in de komst van een messias in het jodendom centraal gesteld, terwijl het jodendom hier zelf onduidelijk over is. Al is het geloof in de uiteindelijke komst van de messias een van de dertien geloofsprincipes van het jodendom, heeft het onderwerp bij de meeste joodse stromingen een minimale prioriteit in het dagelijks leven. Voorts wordt het jodendom vaak een geloof genoemd, terwijl in de joodse religie het geloven een secundaire plaats inneemt. Zo zien we dat in de christelijke benadering van het jodendom vaak eigen principes, zoals geloof en Messias, centraal staan. Het centrale discussiepunt tussen beide religies is het Nieuwe Testament. Christenen brengen profeten naar voren waarbij geclaimd wordt dat het Nieuwe Testament een logisch vervolg is op de Tenach. Gelovige joden zullen dit niet zo zien. Bovendien vindt in het jodendom geen verering van profeten plaats (zoals bij de rooms-katholieken), omdat het jodendom strikt monotheïstisch is. Wat betreft het antisemitisme, dat is eeuwenlang voornamelijk een christelijke aangelegenheid geweest.
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)