Czasami głowy broni ugiąć pycha: Choć lawa uczuć łono ci rozpiera, Duma twą miłość z barw świętych odziera, I gorycz każe pić z wątpień kielicha. Wtedy — ach! — człowiek z tęsknoty usycha, Gaśnie, jak lampa, której brak oliwy... Potem — ból człeka zmienia w bohatera, Lub też — przez życie idzie mumia cicha, Nad którą smutek płaszcz swój rozpościera... Dziwy-ż się dzieją w ludzkim sercu, dziwy! Image:PD-icon.svg Public domain
Czasami głowy broni ugiąć pycha: Choć lawa uczuć łono ci rozpiera, Duma twą miłość z barw świętych odziera, I gorycz każe pić z wątpień kielicha. Wtedy — ach! — człowiek z tęsknoty usycha, Gaśnie, jak lampa, której brak oliwy... Potem — ból człeka zmienia w bohatera, Lub też — przez życie idzie mumia cicha, Nad którą smutek płaszcz swój rozpościera... Dziwy-ż się dzieją w ludzkim sercu, dziwy! Image:PD-icon.svg Public domain