| rdfs:comment
| - Ja, Makuta Mutran odpoczywam w swoim ulu w Karda Nui, wykuwając te zapiski i rozkoszując się widokiem Pijawek Cienia nabierających kształtu w gotujących się kadziach. Inwazja na rdzeń wszechświata przebiega pomyślnie, moje najnowsze twory szerzą ciemność i zepsucie, ogółem chce się żyć. Mój asystent Vican jest zajęty upychaniem nieudanego eksperymentu w skrzynce. Zazwyczaj, pozbywam się takich "wypadków" jak najszybciej... ale w tym przypadku, ta sycząca, gryząca i ekstremalnie toksyczna kreatura nada się na świetny prezent dla Chiroxa. - Za dużo nóg - wymamrotał Chirox. - I te zęby...
|
| abstract
| - Ja, Makuta Mutran odpoczywam w swoim ulu w Karda Nui, wykuwając te zapiski i rozkoszując się widokiem Pijawek Cienia nabierających kształtu w gotujących się kadziach. Inwazja na rdzeń wszechświata przebiega pomyślnie, moje najnowsze twory szerzą ciemność i zepsucie, ogółem chce się żyć. Mój asystent Vican jest zajęty upychaniem nieudanego eksperymentu w skrzynce. Zazwyczaj, pozbywam się takich "wypadków" jak najszybciej... ale w tym przypadku, ta sycząca, gryząca i ekstremalnie toksyczna kreatura nada się na świetny prezent dla Chiroxa. Ach, Chirox... nie tak dawno temu, zaledwie sto tysiącleci, byliśmy najlepszymi przyjaciółmi i pracowaliśmy nad tworzeniem nowych lepszych Rahi do pomocy Matoranom. Działo się to podczas panowania Makuty Miserixa, pierwszego przywódcy Bractwa. Forteca na Destralu została niedawno wzniesiona i zebrali się tam wszyscy Makuta. Naszą jedyną pracą w tym czasie było tworzenie Rahi. Pamiętam jeden dzień, gdy z Chiroxem staliśmy pochyleni nad stołem i próbowaliśmy wyciągnąć coś pożytecznego z jednego z eksperymentów Spiriaha. - Za dużo nóg - wymamrotał Chirox. - I te zęby... - Rozwalamy to i zaczynamy od nowa? - spytałem. - A może po prostu zamykamy w pokoju ze Spiriahem? W tej chwili wszedł Miserix. Przez dłuższy moment przyglądał się wijącej na stole rzeczy, po czym prychnął z obrzydzenia. Następnie spojrzał na nas. - Zaistniała... sytuacja. Mieszkańcy Xii żądają opłat za towary wyższych, niż większość Matorańskich miast może sobie pozwolić. Chcę, by jeden z was wyruszył tam z Makutą Icaraxem i jego pomocnikiem, Pridakiem, by wyjaśnić potrzebę współpracy. Gdy wyszedł, rzuciliśmy Rahi by rozstrzygnąć, kto miał iść. Niestety, miało dwie głowy mogące służyć za reszki, ale żadnych skrzydeł orła, dlatego podjęcie decyzji zajęło nam trochę czasu. Misja, oczywiście, była udana. Po dniach negocjacji, Icarax stracił cierpliwość. Później, gdy uprzątnięto gruzy, Xianie byli bardziej niż chętni do porozumienia. Praktycznie musieliśmy wytargać Pridaka z wyspy, tak zafascynował go jej potencjał. Byliśmy już blisko Destralu, gdy zdałem sobie sprawę, że zapomniałem swojego zwierzaka, mojej ulubionej świadomej skały. - Musiałem zostawić ją w centrum wyspy, gdy sprawdzaliśmy fabryki. Co gorsza... podczas podróży zawsze przy niej byłem, więc teraz może stać się... problematyczna. - Co z tego? - warknął Icarax. - To skała. - Cóż, prawda - odparłem. - No chyba, że zacznie zjadać Xian i urośnie do rozmiarów góry. Dokładnie, co może pójść nie tak? Żeglowaliśmy dalej, pozostawiając w tyle wyspę pełną fabryk, ciężko pracującą populację Xian i... bardzo, bardzo głodną skałę.
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)