| rdfs:comment
| - Opowiedziane przez Mogena, syna Molaga Legendy mówią o drwalu, który wybudował chatę głęboko w sosnowym lesie. Chciał tam wieść spokojne życie w otoczeniu rodziny. Przez pewien czas drwalowi i jego bliskim powodziło się dobrze, ale nieoczekiwanie nadciągnął siarczysty mróz i zniszczył plony. Nie minęło wiele czasu, nim skąpe zapasy jedzenia wyczerpały się i rodzina zaczęła głodować. Pewnej śnieżnej nocy do drzwi chaty zapukał wędrowiec, szukający schronienia przed zimnem. Drwal, serdeczny i szczodry jak zawsze, zaprosił nieznajomego do domu, przepraszając, że nie może go ugościć posiłkiem.
|
| abstract
| - Opowiedziane przez Mogena, syna Molaga Legendy mówią o drwalu, który wybudował chatę głęboko w sosnowym lesie. Chciał tam wieść spokojne życie w otoczeniu rodziny. Przez pewien czas drwalowi i jego bliskim powodziło się dobrze, ale nieoczekiwanie nadciągnął siarczysty mróz i zniszczył plony. Nie minęło wiele czasu, nim skąpe zapasy jedzenia wyczerpały się i rodzina zaczęła głodować. Pewnej śnieżnej nocy do drzwi chaty zapukał wędrowiec, szukający schronienia przed zimnem. Drwal, serdeczny i szczodry jak zawsze, zaprosił nieznajomego do domu, przepraszając, że nie może go ugościć posiłkiem. Podróżny z uśmiechem zdjął płaszcz, spod którego wyłoniły się szaty maga. Na oczach drwala i jego rodziny tajemniczy gość sięgnął do sakwy i wyjął z niej zwój przewiązany srebrną wstążką. Gdy tylko go rozwinął i przeczytał zaklęcie na głos, przed zgromadzonymi pojawiła się wystawna uczta. Tej nocy nikt w chacie drwala nie zasnął głodny. Mijały dni i śnieżne zaspy rosły. Każdej nocy mag wydobywał z sakwy kolejny zwój i odczytywał zaklęcie, które przywoływało nową ucztę. Piątej nocy żona drwala obudziła męża i wyznała mu, że nie ufa ich czarodziejskiemu gościowi. Z pewnością, utrzymywała, za te wszystkie nocne uczty będą musieli zapłacić jakąś cenę. Drwal nie chciał tego słuchać. Jego rodzina była już bliska śmierci głodowej, a teraz nareszcie nie musiała się martwić o jedzenie. Bóstwa zesłały im dar i głupotą byłoby kwestionować ich mądrość. Ale żona drwala nie dała się przekonać. Z każdą nocą ogarniał ją coraz większy strach i coraz większa desperacja. Była pewna, że rodzina podpisała pakt z diabłem i że wkrótce przyjdzie chwila, w której mag zażąda czegoś niewyobrażalnego w zamian za swoje dary. Kiedy wszyscy w chacie zasnęli, żona drwala wymknęła się z łóżka i ujęła w dłoń siekierę swojego męża. Podkradła się do łóżka podróżnego i jednym ciosem odrąbała mu głowę. Nagle odcięta głowa maga przebudziła się. Jego oczy otworzyły się szeroko, a kiedy zobaczył swe okaleczone ciało, wydał straszliwy okrzyk. Przebudzeni nieludzkim wyciem, drwal i jego dzieci wpadli do pokoju i zamarli na widok rozrąbanego ciała maga. Ostatnim tchem wędrowiec rzucił na żonę drwala straszliwą klątwę. Po śmierci miała ona ożyć ponownie i w samotności tułać się po lesie, a o świcie spalać się w promieniach wschodzącego słońca. Po dziś dzień ci, którzy wędrują nocą przez sosnowy las, opowiadają o szlochającej kobiecie, która snuje się pośród drzew. Historie mówią, że ma ona w dłoniach zakrwawioną siekierę, a jej widok budzi przerażenie.
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)