| abstract
| - Bratanek dziedziczy posiadłość pióra Phineasa Farnswortha Dla mieszkańców Brumy, miasta znanego ze swych ośnieżonych ulic i mrozu graniczącego z pogodą Skyrim, nie ma chyba nic ważniejszego od ciepła i bezpieczeństwa własnego domu. Lecz nawet najbezpieczniejsze domostwo czasem skrywa śmiertelną tajemnicę. W przypadku Baenlina, elfiego szlachcica w podeszłym wieku, który przez prawie czterdzieści trzy lata zwał Brumę swym domem, śmierć nie nadeszła ze strony mrozów, ani od sztyletu włamywacza, lecz z rąk o wiele bardziej zdradliwego wroga -- wadliwej konstrukcji budynku. Według słów Gromma, lokaja, który przez wiele lat mieszkał ze swym panem, dzień jego śmierci był całkiem zwyczajny. Baenlin prowadził żywot odludka, i rzadko opuszczał wygody swego domu. Poranki spędzał jedząc śniadanie, a po południu odpoczywał lub drzemał, lecz katastrofa nastąpiła późnym wieczorem, gdy Baenlin odpoczywał przed pójściem spać w swym ulubionym fotelu, jak miał w zwyczaju. Wypchana, powieszona na ścianie nad fotelem głowa minotaura, spadła zeń, zabijając nic nie podejrzewającego szlachcica na miejscu. Choć śmierć Baenlina może wydać się straszna, jeszcze gorsze jest odkrycie, że nie był to, jak początkowo uważano, odosobniony przypadek. Prawdę mówiąc, po przeprowadzeniu serii wywiadów i głębszym śledztwie, Czarny Rumak dowiedział się, że wiele domów w Brumie faktycznie stanowi śmiertelne pułapki. "Z chłopakami remontowaliśmy z połowę tych domów. To jeden wielki bajzel! Spróchniałe drewno, pordzewiałe gwoździe, nierówne fundamenty. Nordowie nadają się i do bitki, i do wypitki, ale na budowie nie znają się ni cholery!" Tak mówi Antoine Dubois, właściciel stolarni Dubois i Synowie, prosperującej firmy budującej domy, mieszczącej się w bretońskim państwie Wysokiej Skały. Z racji swej fachowej wiedzy, Dubois oferował już swe usługi w całym Cesarstwie i przy wielu okazjach odwiedzał Brumę. Jego zdaniem, to głównie norskie miasto zawiera jedne z najgorzej zbudowanych domów w całym Cesarstwie. "Tak, wiem co mówią Nordowie. To przez śnieg! Przez niego gnije drewno, przez niego to, przez niego tamto. Nic tylko narzekać. Te pijane dzikusy nie odróżniłyby dupy od dębu. Tak naprawdę nie mają pojęcia o najnowszej technice budowlanej. Budują w niebezpieczny i niedbały sposób. Głowa, która zleciała na elfa? Przecież już dziecko by lepiej zrobiło te wiązania! Nic dziwnego, że puściły! Ale takie rzeczy widziałem w całej Brumie. Czy wiedzieliście, że dopóki nie przyjechałem wyremontować dach, nie można było odprawić mszy w Kaplicy, żeby nie napadało komuś na głowę? No to już przesada." Zapytany, co sądzi o całym zajściu, bratanek Baenlina, Caenlin, który odziedziczył posiadłość swego stryja i mieszka teraz w tym samym domu, gdzie on zginął, ma to do powiedzenia: To był straszny, tragiczny wypadek. Zawsze powtarzałem stryjowi, że ta głowa kiedyś na niego spadnie, ale czy mnie słuchał? Co prawda słyszałem pogłoski, że mówi się, że ktoś maczał w tym palce, ale to oczywiście nonsens. Każdy widzi, że to miasto się rozlatuje. To mogło się przytrafić każdemu." Tak więc, gdy Bruma opłakuje stratę jednego ze swych najstarszych i najbardziej szanowanych mieszkańców, niektórzy nie mogą się nie zastanawiać -- czy sami nie będą następni? Kategoria:Oblivion: Wydania Czarnego Rumaka
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)