| abstract
| - Japońska architektura. Cechami głównymi są: nadzwyczajna prostota i używanie do budowy niemal wyłącznie drzewa, zwłaszcza bardzo trwałego hinoki (Chamaecyparis obtusa). Pomimo licznych trzęsień ziemi, tajfunów i pożarów zachowało się względnie sporo zabytków z minionych stuleci. W 1931 ok. 1100 gmachów było pod opieką państwowego urzędu konserwacyjnego. Przykładem najstarszej architektury są świątynie szintoistyczne w Izumo i Ise; świątynia w Ise odbudowywana jest od niepamiętnych czasów co dwadzieścia lat z tego samego drewna (hinoki) i z zachowaniem najdrobniejszych detali. Cechą charakterystyczna są wysokie proste dachy ze słomy lub kory drzewa hinoki. Pod wpływem chińskim Japończycy zaczynają budować dla kultu buddyjskiego, który również przybył z Chin, świątynie większe, z lekko zagiętymi dachami, starając się o możliwie największe zharmonizowanie ich z otoczeniem. Gmachy klasztoru Horiudżi z początku VII w. naszej ery są uważane za najstarsze gmachy drewniane świata. Wielką artystyczną wartość posiadają stosowane bardzo obficie okucia metalowe. Pierwsze wielkie budowle kamienne zaczęto wznosić dopiero pod koniec XVI w., w dobie krwawych wojen domowych (t. z w. okres Momojama); są to wyłącznie silne zamki obronne. W tym okresie po raz pierwszy architektura świecka przeszła wspaniałością architekturę religijną. Do najwspanialszych zabytków architektonicznych tego okresu należy słynne Niszi Hongwandżi w Kjoto. Okres Tokugawów może być nazwany barokiem japońskim. Powstają wspaniałe mauzolea i pałace, o skomplikowanym układzie licznych dachów, bogato rzeźbione i ozdabiane barwną laką, najpiękniejsze i najbardziej typowe w Nikko. Pod wpływem europejskim zmieniła się przede wszystkim architektura wielkich gmachów użyteczności publicznej, jak dworców, szpitali, szkół, sądów i to przede wszystkim w największych miastach. Dom prywatny zmienił się stosunkowo niewiele. Po wielkim trzęsieniu ziemi w 1923 r. postanowiono nawet odbudowywać stolicę w części mieszkalnej w stylu narodowym. Poza świątyniami, pałacami i zamkami obronnymi charakterystyczne dla japońskiej architektury są wysokie wielopiętrowe pagody, budowane pod bardzo silnym wpływem chińskim, bramy triumfalne i tzw. torii, charakterystyczne dla krajobrazu japońskiego. Dom mieszkalny, budowany ze względu na trzęsienia ziemi bardzo lekko, składa się właściwie tylko z jednej ściany stałej, w której, poczynając od okresu Karnakura (1182—1334), istnieje specjalna nisza, przeznaczona na obrazy i dzieła sztuki, zwana tokonoma. Pozostałe ściany składają się z lekkiej kraty drewnianej, oklejonej nasączonym olejem papierem. Zarówno ściany zewnętrzne jak i wewnętrzne dają się zsuwać i rozsuwać i w ten sposób dają możność łączenia w miarę potrzeby kilku małych pokojów w jeden duży. Na noc lekkie te ściany chroni od złoczyńców ciężka żaluzja, drewniana. Podłoga jest wyłożona matami o rozmiarach 3 na 6 stóp i wielkość pokoju określa się zawsze ilością mat, potrzebnych do zasłania podłogi.(Encyklopedia Powszechna Ultima Thule) kategoria:słownikkategoria:architektura
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)