تصوف در اصل به وجه عرفانی اسلام اطلاق می‌شود. صوفیان عقیده دارند توانایی نزدیکی به حقیقت مطلق در همهٔ انسان‌ها مشترک است و مخصوص قشر خاصی نیست.‎‎ صوفیان آفریننده هستی را دارای هیچ‌یک از صفاتی که ما می‌شناسیم نمی‌دانند و او را بالاتر از هر پندار و توصیفی می‌دانند. ریشهٔ لغت تصوف احتمالاً از سوفیای یونانی و یا صوف به معنای پشم است. به خاطر لباس پشمینه‌ای که صوفیان می‌پوشیده‌اند.